Soms mag iets gewoon bestaan
We willen graag bewaren wat ons raakt. Een bloem. Een herinnering. Een bijzonder moment. Toch leert het leven ons iets anders. Juist wat werkelijk van waarde is, hoeft niet altijd vastgehouden te worden. Soms mag iets gewoon bestaan.
Sofia Memoria kijkt vaak in haar handspiegel wanneer iets haar aandacht trekt. Niet omdat ze de toekomst wil voorspellen, maar omdat de spiegel haar helpt patronen te zien. Soms laat hij iets zien uit het verleden. Soms een glimp van wat nog moet komen, maar meestal laat hij zien dat het leven voortdurend in beweging is.
Op een ochtend blijft Sofia staan bij een bloem in haar tuin. Gisteren was het nog een gesloten knop. Vandaag staat ze open in het eerste zonlicht. Sofia pakt haar spiegel en ziet dezelfde plek op verschillende momenten in de tijd. Eerst de knopen en dan de bloem. Daarna een lege stengel en een zaadje dat verderop opnieuw wortel schiet. Ze kijkt een tijdje zwijgend toe.
In haar tuin groeien vergeten planten en leven dieren die op veel plekken nauwelijks nog voorkomen. Wanneer bezoekers dat zien, denken ze vaak dat Sofia alles probeert te bewaren. Sofia ziet dat anders. Haar tuin gaat niet over bewaren. Haar tuin gaat over ruimte maken. Ruimte voor wat wil groeien, voor wat een tijdlang aanwezig is en voor wat uiteindelijk ook weer verandert.
De beweging van het leven
Dat inzicht raakt aan iets wat veel kinderen en opvoeders herkennen. Wanneer iets mooi is, willen we het graag houden. Wanneer iets bijzonder voelt, hopen we dat het blijft. Dat geldt voor bloemen, maar ook voor vriendschappen, huizen, herinneringen en momenten die ons dierbaar zijn.
Toch laat het leven steeds hetzelfde patroon zien. Alles wat leeft beweegt. Een bloem wordt zaad. Een jong dier wordt oud. De zomer wordt herfst. Wat vandaag aanwezig is, heeft morgen een andere vorm gekregen. Sofia kijkt opnieuw in haar spiegel. ‘Vreemd…’ zegt ze zacht. Ze glimlacht. ‘Mensen noemen dit verdwijnen.’ Even blijft ze naar de bloem kijken. ‘Maar ik zie vooral dat het verdergaat.’ Eerbied voor wat leeft. Misschien is dat één van de moeilijkste dingen om te leren. De waarde van iets zit niet in hoe lang het blijft.
De waarde zit in het feit dat er is
Binnen Ubuntu is dat een belangrijk inzicht. Respect voor alles wat leeft gaat niet alleen over beschermen wat kwetsbaar is. Het gaat ook over eerbied hebben voor de beweging van het leven zelf. Voor groeien, bloeien, veranderen en opnieuw beginnen.
Juist wat waardevol is, hoef je niet altijd vast te houden. Soms is aandacht genoeg. Soms is aanwezigheid genoeg. Soms is de ontmoeting zelf al compleet. Wanneer Sofia haar spiegel sluit, staat de bloem nog steeds in het ochtendlicht. Morgen zal ze anders zijn. Over een paar weken is ze verdwenen. Toch voelt dat niet als verlies. De bloem hoeft niet bewaard te worden om betekenis te hebben gehad. Ze was er. Het was een bestaan. En voor dit moment is dat genoeg.
